چشم ها را باید شست

خانه تاريك بود وما...

در انتظار كسي كه چراغ مي آورد

به دستهاي جاده چشم دوخته بوديم!

قرن ها گذشت است  و ما همچنان

پشت پنجره ، خاك ميخورديم

پاهامان خواب رفته بود-چشمهامان آب

اما من، ديگر باورم شده

جاده هيچگاه، طعم قدمهايت را نخواهد چشيد

تو نيامدي و من ...

خود از شانه هاي جاده بالا خواهم رفت

"حضور" خواهم داشت!

"ظهور" خواهم كرد!

"خدا" خواهم شد

از وبلاگhttp://www.shirin3kalleh.persianblog.com/#4826292

(نویسنده شیرین ملک محمدی)